20.5 C
São Paulo
6, december, 2019

Getuigenis van een seropositief - Claudio Souza

Standaardafbeelding
Getuigenissen van mensen met aids

Getuigenis van een HIV-positief

Het verhaal van één seropositievevanaf het begin; Ik kon alleen maar toegeven wat er gebeurde, mijn vader ... Sebastião Afonso de Souza

“Afgewezen door zijn moeder en stiefvader, maakte Claudius bij 12 de straten tot zijn nieuwe thuis. Tussen kou, honger en verlatenheid, werd het snel volwassen. Hij kende de hel nauwlettend en daarna de hemel. Het was door Fatima's handen dat hij uit de modder kwam. Hij won wat kleding, een paar schoenen, een dak en, belangrijker nog, een baan. Opgroeien op het werk, nam ik vrij. Voor Claudius was AIDS een 'anderen'-probleem, het zou hem nooit overkomen. Van 18 tot 32 jaar, 'liep na blessure'; Elke dag ging ik uit met een meisje. Wat aids betreft, 'vang jezelf, vangst', zei hij altijd. Hij kreeg ... Hij verloor zijn baan, zijn huis, zijn vrienden ... Maar hij hief zijn hoofd op en herontdekte de waardigheid en waarde van het leven nadat hij een HIV-positieve... "

Claudio Souza
Dit ben ik, met vijf jaar oud

De foto is van 1969 toen ik vijf was. Ik weet niet waarom, maar ik heb de indruk dat het uiterlijk van dat kind op de een of andere manier al aan de horizon de immense storm kon zien die hem ooit zou overkomen ...

Mijn verhaal is, denk ik, heel gewoon. Het feit is dat ik sommige mensen ken die dezelfde weg zijn ingeslagen en die hun leven raken. Ik verliet het huis als kind, twaalf jaar oud, zonder het geweld van mijn vader; Ik ging op zoek naar mijn moeder, die twee jaar eerder van huis was weggelopen na een avontuur. Het leek me vanzelfsprekend om haar, haar toevlucht, haar schoot, haar genegenheid, haar bescherming te zoeken ... Maar ik herinner me nog goed dat mijn mogelijke stiefvader (beul) haar vertelde dat ik de klootzak in zijn huis niet zou accepteren. ... Geen ... Mijn moeder, altijd lauw van karakter, accepteerde dit met de inzending die altijd van haar was toen iets haar uitkwam en verwees me naar de straten, waar ik vijf jaar leefde, tussen kou, honger, misdaad, discriminatie , het misbruik van elke bestelling ...

"Je moet mensen houden alsof er geen morgen is."
Renato Russo

Ik zal niet elke winter, elke dag en elk uur vertellen; stel je zelf voor hoe het leven op straat eruit ziet.

Maar ik verzeker je dat niemand ze verlaat zonder de hulp van iemand anders. Niemand ontsnapt alleen uit de hel zonder hulp. Misschien overleef je voor onbepaalde tijd in de hel, maar om daar weg te komen heb je ongetwijfeld hulp nodig. Het is een vicieuze cirkel waar je niet de dingen kunt krijgen die je nodig hebt omdat je ze niet hebt. Er is geen thuis omdat er geen werk is; Er is geen werk omdat hij niet onder de douche staat; hij neemt geen douche omdat hij geen huis heeft enzovoort, zoals een eeuwigdurende motorfiets.

Maar voor mij was er iemand. Mijn iemand, mijn engel, was een vrouw. Hiervan noemt de afwezigheid van populaire wijsheid het "vrouw van het leven" of "vrouw van gemakkelijk leven" (kom en leef dit leven en je zult weten hoe gemakkelijk het is).

Er was een non of een dame van de welwillende samenleving of een dame van de competitie spiritist of echtgenote van een evangelische pastor.

Hij was een prostituee.

Dit label te verlaten, omdat van u, die lezen en discrimineren. Ik heb zelfs haar bellen Angel.

Het gaf me een plek om te slapen, te douchen, twee broeken, drie shirts en een paar strakke schoenen (ik zal nooit de strakheid van die schoenen vergeten en de vreugde waarmee ik ze aantrek) die je in een tweedehands winkel hebt gekocht. En het belangrijkste: hij gaf me een afwasopdracht in een nachtclub in Sao Paulo - het Louvre - die al minstens tien jaar geleden werd gesloten.

Was slecht - het leven was wreed voor haar - mijn Fatima. Iemand, om welke reden ook, verbrandde haar gezicht met zuur. Zeggen ze wraak.

Ik weet niet wat voor soort zuur, ik heb er nooit aan gedacht om te weten waarom. Ik weet dat de schade groot is geweest, en een persoon die leeft van het verkopen van zijn gunsten moet mooi zijn, moet aantrekkelijk zijn. Een zwarte vlek op 50% van haar gezicht en een deel van één borst hielp niet veel en alles was heel moeilijk voor haar. Fatima werd geconfronteerd met moeilijkheden, zelfs een epilepsie die volgens haar een gevolg was van de aanval die ze leed. En werd geconfronteerd met veel vernederingen, van klanten en collega's.

Dit alles niet als een belemmering voor het. Deed wat hij kon, en zeker niet wat ik in staat was om het minimumniveau van de menselijke waardigheid te herstellen.

Deze engel kwam als een bliksem in en uit mijn leven. Drie of vier maanden. Hij verdween zonder afscheid te nemen en zonder mij de gelegenheid te geven hem te bedanken. Hij liet de wasrekening betaald en een maand betaalde kamerprijzen in een hotel in de vuilnis. Dank u hier en ik hoop dat u mij zult lezen, onthouden en weten dat ik u dankbaar ben, dat ik u nooit ben vergeten en dat ik u nooit zal vergeten, noch dat u dat kon. Ik weet niet eens of ze echt Fatima heette of dat het een fictieve naam was. Dit heeft mijn zoektocht naar haar altijd heel moeilijk en zonder tastbare resultaten gemaakt. Ik heb haar nooit meer gezien.

Sindsdien vraag ik me af wie was echt mijn moeder, in wier schoot gewoond waarvan de melk en nam een ​​of andere (...) dat het bedrijf teruggekomen en moeten als wilde na gebruik zo goed begrepen ...

Ik zou hier nooit een definitieve conclusie over kunnen trekken. Maar dat doet er niet toe. Geïnteresseerd in wat ze deed.

Het feit is dat ik, nadat ik mijn waardigheid heb herwonnen, ook mijn bewustzijn terugkreeg. En dat zette me aan het denken. Denkend, ik haatte mijn moeder met alle kracht van mijn wezen. Aan de meest gevoelige zielen die botsen met deze verklaring, bied ik mijn vijf jaar van duisternis, angst, kou en honger aan als een parameter van redeneren. Misschien zou het genoeg moeten zijn. Als dat niet genoeg is, bied ik de stoten en trappen die ik vaak heb geruild om een ​​sandwich te beveiligen.

Haat is een gevoel als geen ander, en als uitgestorven, of iets dat de tijd om te compenseren vereist.

Vele jaren gingen zo voorbij, zonder dat ik me zorgen hoefde te maken of zij, mijn biologische moeder, leefde of niet, of ze goed of slecht was, ik gaf niets om haar lot. Het was een kwestie van wederkerigheid: haar onverschilligheid tegenover de mijne.

Het lijkt me eerlijk. Heel eerlijk.

Maar deze zelfde onverschilligheid werd begraven haat en pijn, de pijn, de angst, de angst van het kennen van mij zonder moeder, zonder oorsprong.

In de club duurde het niet lang voordat ik vrienden maakte. In een jaar was ik de soundtrap van het huis. De helper van de sonograaf (dat noemen ze tegenwoordig DJ). Veel vriendinnen, elke dag een andere, nemen nooit een genoegen.

Ik denk zeker dat ik probeerde de verloren tijd, de afwezigheid van genegenheid en genegenheid, de verloren jaren van mijn adolescentie goed te maken. Ik wiegde in deze waanzin en stopte nooit. Tussen 18 en 30 jaar oud, alles wat ik deed was "gaan na de blessure".

Ik wist, wist altijd, het bestaan ​​van AIDS. Ik had sommige mensen eraan zien sterven, volledig uitgesloten van de groep waartoe ze behoorden. Maar ik dacht dat het een probleem was voor anderen en het zou me nooit overkomen, maar ik had ook een ding dat ik dacht: als je "het snapt, neuk je". Fuck it!

Nou, ik eindigde gewoon zo, verpest.

Maar voordat ik danste, had ik plezier en was ik blije paca's (in zekere zin ben ik dat nog steeds!) Ik veranderde mijn vriendin elke dag en soms meer dan eens per dag.

En voor degenen die denken dat ik 'kruisbes' vertel, ben ik in een 25-versie de man in het raar gekleurde shirt, toen ik de positie van radio-omroep bereikte, die recht had op Press Portfolio. In deze video is een persoon van wie ik hield als vader, en in zekere zin was hij dat voor mij, die me de basis legde van de concepten van moraal en ethiek, verantwoordelijkheid en respect die ik alleen echt in mijn leven na hiv-diagnose.

Ik liep weg van hem op de dag dat ik er absoluut en onherstelbaar zeker van was dat hij zich voor mij schaamde omdat ik mijn status als drager en hiv aannam, en op basis daarvan was veel dat had kunnen worden gedaan om dit werk te verbeteren, niet. Dit wordt gedaan omdat hij bidt voor het boekje dat leert dat de zieken falen vertegenwoordigen.

Het doet pijn man! Het doet je verdomde klootzak pijn

Sommige weet niet eens meer haar gezicht. Andere, houd in ieder geval de naam. Maar er waren een aantal die mijn leven gemarkeerd zo veel als haar, mijn engel, anders, maar foutloos.

Simone, Flavia, Deborah, Dayse, Cassia, Paula, Ana Claudia, Claudia Vieira, Laura (een geval apart), Raquel, Potira (Indiaas, zelfs van Xingu). Ik hield vurig van iedereen en ik geloof dat ik net zoveel van hen hield als van een man die volgens zichzelf nooit tot één vrouw zou behoren.

Niet alle blij vertrokken. Sommigen gingen uit mijn leven in oorlog met mezelf en het leven. Maar het leven en de oorlog hebben iets met elkaar gemeen dat ik niet kan scheiden ...

Maar er was, in het bijzonder, iemand die werd genoemd Gabi ...

Ah! Gabi andere ... Wat u niet van het bestaan ​​weten. Wat is tussen ons wat er gebeurd is tussen ons.

Jij die me ontvoerd een gevaarlijke ochtend, maakte mijn leven een achtbaan vol verrassingen, vreugde, aandoeningen, kusjes, knuffels, verlichting van alle kleuren en tinten, klokken van alle tinten ...

Jij die van me hield en die verliet plotseling als het sonnet. U, die ik liefhad als nooit tevoren liefhad en mij geleerd dat we niet iedereen hebben, net aandeel momenten en ik heb altijd trouw geweest en waar, in de mate dat had kunnen zijn loyaal en trouw, gratis, zonder er iets dat was niet begrijpen, medeplichtigheid en genegenheid. Ik was zijn handlanger, je was mijn godin, en liep een lange tijd, naast elkaar, starend naar de horizon, op zoek naar iets dat we nooit geweten wat het was ...

Ik leed een beetje als je naar links, je weet wel, je nog ... maar is dat ... Als ik nog steeds uw smaak, zeker zult smaak van me ...

Maar ik speelde het leven vooruit, bleef luisteren naar mijn platen, moedigde mijn dansen aan, kuste mijn meisjes, genoot van het leven met vrienden, soms midden op de dag, tot bijna het middaguur. Een heel gek leven, vol ups en downs, liefdes en antipathieën, affecties en disaffecties, gebouwen en ruïnes. Maar ik raakte gedesillusioneerd door de nacht, die niet langer bood wat ik gewend was ervan te verwachten. De nacht veranderde, was niet langer een romantisch iets, maar een banale handel in lichamen en drugs. Het heeft me bedroefd. Niet wat ik wilde van het leven. Misschien was het niet de nacht die veranderde. Misschien was ik het die de manier veranderde waarop ik de nacht zag.

En langs de weg, ergens, met zoveel blunders, is een virus geïnstalleerd op mij stil en begon zijn werk. Ik wist niets.

Mijn ontevredenheid met alles maakte me wil mijn leven veranderen, wilde een alternatief en kon het niet vinden.

Op 30 jaar, ontmoette Simone. Zij, een vrouw uit een andere wereld, opstaan ​​om zes uur in de ochtend en de hele dag gewerkt. Wij waren de zon en de maan, ik was de maan ... Het was interessant om haar wakker om zes in de ochtend met een duizend grappen en grappen, het maken van haar glimlach en vroeg vertrekken, opgewonden om tot zes werken in de avond, toen ik vond haar en we liepen naar de tijd dat ik aan het werk gaan.

Op dit moment, ze emburrava en zei: "Claudius, dit niet de toekomst te geven. Je moet je leven veranderen. "

Zij was het die stelde me voor aan deze entiteit, de computer, en ik heb de eerste beginselen van de kunst van het gebruik ervan, zelfs zonder te begrijpen. Het was het begin van verandering, zou het geleidelijk, pijnlijk, moeilijk, maar ik zou doen voor de liefde. Echter, ze niet het geduld om deze transformatie te wachten en liet me op een zaterdag nacht zonder uitleg.

Het enige dat overbleef was de herinnering aan een roman snelle, verzengende, gek, gepassioneerd ... Het markeerde me diep. Ik hield van deze vrouw, en toen verloor ik, ik was erg ziek met een depressie.

In eerste instantie gediagnosticeerd griep. Ik heb geprobeerd de griep tijdens 28 dagen. Het was een virale meningitis. Entry Dei Hospital Bandeirantes tussen leven en dood en bleef in het ziekenhuis een goede tijd daar. De dokter, ik kan me niet herinneren de naam, vroeg me toestemming om de hiv-test te doen. In die toestand, geef ik alles en toen ik wakker werd op november 13 1995 op 15h43 mij het resultaat dat ik verwacht:

Seropositief.

De wereld stortte voor mij. Ik ontdekte, in seconden, dat alles verloren was, dat in een paar dagen zou ik droog als een plant in een vaas zonder water en sterven.

Ik was bang, paniek en bang. Hij wist niets over de ziekte. Net dat het fataal was, zou het binnen enkele maanden doden. Ik had het nooit geholpen over het nieuws over AIDS; In feite, ik wist niets, het was een probleem van anderen. Ik huilde en dacht over mezelf te doden, maar ik dacht dat het minst kon worden verwacht dat ik moed moest dragen wat er nog zou komen.

Dus, zoals je ziet, vermoord me niet. Ik besloot te wachten en lijden onder de gevolgen van mijn onverantwoordelijkheid nalatigheid van mijn part. Het was het minste te doen: staan ​​met fatsoen de gevolgen van mijn slordigheid.

Ik herinnerde me dat ik net daarvoor een vriendin had, die nog nooit een condoom had gebruikt (Simone). Ik dacht dat je haar vermoordde, dat was mijn fout en de mijne alleen. Het kwam niet bij me op dat zij het was geweest die de ziekte op mij had overgedragen. Het was een voelbare hypothese, maar ik zag het niet. Hij wist dat hij met haar moest praten, haar moest waarschuwen, haar de gelegenheid moest geven het zo goed mogelijk te weten en voor te bereiden. Het was heel dicht bij Kerstmis en ik besloot te wachten tot het einde van het jaar. Het was een zware bar om zo lang te wachten. Deze zorgde ervoor dat je verder sleepte. Ik wist dat ik de plicht, een morele plicht had om haar te waarschuwen om dezelfde kansen te krijgen als ik om zichzelf te behandelen en voor haar leven te vechten. Maar er was de angst voor haar reactie, voor wat ik van haar zou horen, zo'n dierbare persoon, zo geliefd. Na deze feestdagen had ik niet de moed om te spreken. Elke dag bedacht ik een nieuw excuus voor mezelf en stopte ik voor morgen. Een vriend, een goede vriend, deed het voor mij, op mijn verzoek. Hij vertelde me dat hij er spijt van had toen hij haar onthulde wat er met me gebeurde, dat het moeilijk was om haar te kalmeren en haar op de as te houden. Maar hij deed de tests en gaf keer op keer negatieve resultaten.

Het was een grote opluchting om te weten dat ik haar het virus niet heb gegeven. Ik denk niet dat ik deze schuld had kunnen verdragen. Ze verdween, gaf er de voorkeur aan mij te negeren en te vergeten. Het enige dat hij sindsdien heeft gedaan, is mij een brief schrijven waarin hij zei dat hij voor altijd de dagen en nachten zou koesteren die we samen hadden doorgebracht ... Geduld. Hij noemde ook het voornemen om elke maand een stapelmand te doneren aan het ondersteuningshuis waar ik woonde. Naar de hel met haar en de stapelmand. Dat deed veel pijn, maar vandaag is het voorbij, alles gaat over in onverschilligheid.

Door na te laten een stabiele relatie ooit te behouden, vond ik mezelf alleen, geen vrienden, niemand om mij te steunen door het niet hebben van iemand die echt van me hield en ik hield het niet. Ik verborg in angst en schaamte.

Stop Stigma rood bord met zon achtergrond

Nieuwe Verliezen

Ik verloor mijn baan, verloor ik mijn huis ... In feite, een hotelkamer, op Aurora Street. Ik werd verlaten door vrienden die had verondersteld. Zo is het leven. Ik weet niet zeker of ik kan mensen te vertrouwen. Ze zijn als windwijzers en de tijd veranderen. En dit is onvoorspelbaar.

Ik woon in veilige huizen, straten, en klopte zijn hoofd veel die er zijn. Maar de tijd verstreek en ik ging niet dood. Niet verdroogd als een plant in een vaas zonder water. Ik ontdekte dat het leven mogelijk was, zelfs met hiv, en dat de overzetting dat betekende niet dat een doodvonnis. Dus heb ik besloten om te vechten voor mijn leven, voor mijn waardigheid als mens.

Tijdens deze periode, onder meer, maar mijn zelf-arrest, waarin een rechter was meedogenloos, een hardnekkige aanklager en een zwakke verdediger, beschouwde ik mezelf verantwoordelijk voor veel dingen en, in het proces, nam ik mijn moeder aan het hof van mijn geweten, vastgebonden en gekneveld, keek haar aan, werd ik vervuld van medelijden en besloot om haar te vergeven.

Rechter Holding Documenten

Maar vergeef mentaal niet genoeg, je moest deze vergeving te nemen om haar op een of andere manier. Het was nodig om het te vinden, te vinden, te omarmen en het verleden begraven in het zand te consumeren alles te verlaten ...

Het was een lange en ijverig zoeken. Ik ben bedreven in het vinden van dingen en mensen verloren gewaande. (Het enige probleempje is niet gevonden Fatima, maar ik geloof dat ze niet gevonden wil worden, spoorloos verdwenen.) Ding leerde ik 's nachts op straat, in het leven ...

The Reunion met Moeder

Toen ik mijn moeder vond drie jaar geleden, ontmoette ik de leeftijd van een vrouw, gekweld door de tijd en wroeging, klampt zich vast aan een God die ze niet kent, verscheurd door een kanker dat ze niet hem te behandelen en nam de symbolen van het moederschap (...). (Het recht wordt gedaan, leuk vinden of niet, en maakt altijd het exacte punt waarop we niet te wijzen op de exacte fout in ons karakter. Hoeft alleen naar onszelf kijken en weten waar we mis gaat ...)

We praatten veel. Ik besefte dat ze te verliezen wat weinig over was van zijn geestelijke gezondheid, klampt zich vast aan spoken, illusies en spijt later, maar grote hoeveelheden.

Ik zag mezelf nooit als iemand medelijden. En niet eens waar mijn haat van andere jaren kan een slechte energieën die zo intens gekwetst hebben gegenereerd.

Maar jammer is geen liefde. En ook vertraagd spijt is het niet. En het is liefde die het schip aandrijft.

Op een of andere manier brak de band van liefde die verenigd ons en, denk ik, nooit zal worden hervat ...

Vooral omdat er meer tijd.

De kanker die haar uit elkaar scheurde en ze maakte er een punt van om niet te behandelen waarom de Heer haar zou genezen (Hij geneest, maar ziet af van de inspanningen van artsen en het offer van chemotherapie) heeft zich verspreid en verbruikt wat er van haar leven over is, als dat zo is. dat is nog niet alles.

De laatste keer dat ik haar zag was kwaad en onverschillig voor mij. Ik heb niet geprobeerd om iets anders te leren kennen. Het is het concept van wederkerigheid in combinatie met het besef dat ik mezelf volstaan.

Vanuit de positieve diagnose voelde ik een enorme minachting voor mezelf en het leven dat ik tot dan toe had geleefd. Ik besloot opnieuw te beginnen. Ik probeerde een beetje meer te leren over informatica om de kost te verdienen (ik ben het Simone verschuldigd). Ik heb genoeg geleerd om de machines die ik gebruik te kunnen assembleren en af ​​en toe wat onderhoud te doen en wat wisselgeld te krijgen. Vandaag doe ik er al wat locatiesEr is veel ... maar ik zal nemen. Ik heb grotere projecten, maar ik mis middelen.

Terwijl het leven in het huis ondersteuning, dacht dat ik zou gek voor het ontbreken van het leven perspectief, het ontbreken van een horizon, het gebrek aan hoop. De steun woningen voldoen aan een bepaalde sociale rol, maar dat was niet wat ik zocht. Ik heb niet een plek om te wachten op de dood te komen willen, wilde vechten voor mijn leven, ik begrijp de omvang van hoe het leven.

Plotseling veranderde alles, bijna terloops. Er was een nieuwe patiënt in het huis van ondersteuning, Waldir, zeer zwak, hij moest dagelijks naar de Day Hospital. Er was niemand om mij te vergezellen en vroeg of ik dat zou doen.

Ik zei ja. Immers, het was een gelegenheid om behulpzaam te zijn en meer dan een kans om eruit te komen, de wereld zien, mensen, verlicht mijn gedachten.

Het was een relatief eenvoudige routine: 's morgens, ik gaf hem een ​​bad, schoon haar doorliggen (ik moest veel over menselijke zwakheid te leren en dat ik op een dag zou kunnen zijn in zijn plaats te herkennen ...), maakte de dressing als verpleegster mij geleerd en liep, stap voor stap, naar de ambulance, die bekend staat als "papa alles", een ironie zonder grenzen ...

Aangekomen in het ziekenhuis, zou hij hem in een rolstoel plaatsen en naar de derde verdieping brengen, waar hij op een bed zou worden geplaatst en intraveneuze medicatie zou krijgen. Zo was het de hele dag.

Ik wist niet wat hij had, maar het was iets vreselijks, omdat hij nauwelijks ondersteund zich op zijn benen. Steun nodig hebben om naar het toilet, om te eten, om alle ... Zelfs een glas water dat hij niet in staat was te hanteren. Nog tijd gevonden om de andere patiënten die verdieping kennen en ging zo ver mogelijk, het maken van vrienden, het krijgen van die mensen te leren kennen, hun verhalen, waardoor ze mijn familie. Zelfs kreeg het vertrouwen van artsen en verpleegkundigen die kwam om mij te zien een helper, iemand anders om samen te werken.

Gezochte rolstoel, duwen brancards, deed alles wat hij kon om te helpen.

Bracht water aan een patiënt, verpleegkundigen gewaarschuwd voor de serum dat de ader die verloren ging had, heb ik veel geleerd over de routine van een ziekenhuis en ik ben het aan elk van de mensen die het voorrecht hadden te dienen.

Nieuwe Stimulus

Maar het was tijdens deze periode dat ik heb geleerd om niet alleen hun leven, maar de wereld zelf waarderen. De wereld kreeg geluid Dolby Surround en kleur Technicolor. Elke persoon die ik zag, zelfs een vreemdeling, leek me te belangrijk om hem te negeren. Een krijsende vogel was een teken dat ik leefde en het kon horen. Het leven is heilig voor mij geworden, te belangrijk om te worden verspild. Elke dag heeft elke seconde een belangrijk belang gekregen in de manier waarop ik dingen waarneem. Het werd herboren, een andere geboorte, waarin een jonge volwassene uit een oude volwassene komt, als een vlinder die met een enorme inspanning uit een cocon springt, op zoek naar de warmte van de zon om zijn vleugels te spreiden en zijn juiste vluchten op te tillen. . Veel van wat ik opnieuw van mijn leven heb geleerd, deed ik in een ziekenhuis, waar je elk moment voor het leven worstelde en je niet altijd kon winnen. Om lief te hebben, niet uit angst voor de dood, maar vanwege het belang van het leven, wat het heiligste is dat we hebben, het geschenk van het leven, dat altijd een alternatief vindt als je het een kans geeft. Dus besloot ik alle mogelijke kansen aan het leven te geven, en het heeft me alle opbrengsten gegeven die ik kan ontvangen.

Maar laten we teruggaan naar de mensen. Onder degenen die ik ontmoette was er een meisje genaamd Mercia die naar verluidt het terminale stadium van de ziekte had bereikt en erin was geslaagd terug te keren (...). Het waren de effecten van combinatietherapie die levens begonnen te redden.

Mercia liep de hiv van haar man op en werd verrast door een positieve diagnose van hiv vanwege een groot aantal opportunistische infecties die haar man binnen vijf maanden aanvielen en doodden. Ze was ook niet cool.

Ik vraag me altijd af hoe een persoon begint te ziek van dit of dat en niemand stoort om een ​​nader onderzoek, ik vraag me ook af hoe de persoon zich niet realiseert dat er iets mis is en laat de hele weg, de 'god-geven "... Het moet de angst van het weten, maar niet bewust zijn, betekent niet dat het probleem niet bestaan. En als er zich problemen voordoen, is het het beste om het hoofd gezicht op, bij voorkeur op hun grondgebied.

Maar toen ik Mercia ontmoette, was ze beter, was teruggekeerd om te lopen als een eendje luiken. Ik heb altijd gezegd dat aan haar, die glimlach ... En ik werd vervuld met hoop, dacht hij aan een nieuwe start.

Maar hij moest er elke dag en intraveneuze medicatie ontvangen. Het bijt de gekwelde, was er geen ader kon worden gevonden zonder een zoekopdracht 30, 50 minuten. En zij weende bij het zien van de naald. Ik denk dat de situatie verder verslechterd in zijn aderen. Ik heb altijd doorlopen er om half negen in de ochtend om te proberen te helpen. Omarmd en werd onzin in haar oor. Hij bracht gezongen in harige meisje 37 jaar, en ze lachte als een kind. Tenminste als afgeleid, en verdoemd naald in, waarbij het leven, improviseren overleven.

Dat duurde ongeveer twee maanden, en ze werd ontslagen.

Ondertussen werd de Waldir iedere dag erger. Maar ik kan me niet herinneren te hebben gezien of gehoord van een enkele klacht, een traan van pijn, niets. Een onuitsprekelijke waardigheid, moed, voor mij, volledig onbekend.

Na al die werken met Waldir, won een weekend als dit. Kan herzien sommige mensen die ik hou nog steeds van, verpanding om terug te keren op maandag. Ik geef toe dat was een opluchting. Ik was moe van de pijn, lijden, angst en het gevoel hulpeloos. Het was een weekend dat ik had moeten ontspannen. Maar ik kon het niet. Waldir dacht aan de hele tijd.

Heeft voeden? Zal het eens bad? Is hij gaf? Heeft hij denkt dat ik hem verlaten?

Is dat zo?

Is dat zo?

Het was een zee van vragen en, op maandag, stortte thuis ondersteuning, op zoek naar hem.

Een cynische glimlach van een andere patiënt en aanmelding:

"Waldir is voorbij. We hebben zelfs repartimos hun spullen. Hier is hoe ... ".

Shot naar het ziekenhuis, vierde verdieping, ging bijna met geweld. Ik wilde hem zien, een paar woorden te zeggen, geef hem een ​​knuffel, voor een fout hij had begaan ... Een handdruk, iets dat onze vriendschap zou kunnen sluiten op het moment van zijn vertrek excuses.

Het beeld dat ik zag was verschrikkelijk en ik onmiddellijk begrepen waarom proberen om mij ervan te weerhouden hem te zien.

Waldir niet meer herkennen wat dan ook, niet mezelf. Hij keek om zich heen, alsof het zien van andere mensen, andere dingen ... In de nieuwe context die hem naderde, ik bedoelde er niets.

Ik verliet de kamer in stilte, de ogen vochtig, verharde hart, pijn mezelf en met het leven. Ik streefde naar het verheffen tot een beter niveau, die meer en beter de gave van het leven konden genieten. Hij was van mening dat mijn "uit" hem vermoord.

Ik zat in de wachtkamer en wachtte kennisgeving. Het duurde meer dan 19 uur voordat het voorbij was en hij kon eindelijk staan.

Ik belde de directie van de ondersteuning thuis die me vroeg om te kijken na (sic) begrafenis.

Ik had nog nooit behandeld met de dood zo nauw. Papers, documenten, certificaten, autopsies.

Miliaire tuberculose (verspreid over het hele lichaam), zoals uitgelegd aan mij. Het doodde Waldir.

Na drie dagen werd zijn lichaam uitgebracht in een kartonnen kist, zwart gelakt, fragiel als het leven zelf, die erg goedkoop, en wij, de bestuurder, en ik Waldir de richting van de Vila Formosa, waar hij zou worden overgelaten. Ik herinner me de blik op zijn gezicht sereen was, want ik zag hem goed, voor het sluiten van de kist ...

Er was niemand om me te helpen de kist te dragen naar het graf. De chauffeur weigerde. Na veel bedelen, ik heb drie mensen die waren bijwonen van een begrafenis, hulp bij het invullen van deze mij, dat mijn laatste dienst was Waldir.

Ik kon het niet, want hij had geen cent, plant een bloem bij het graf, weten niet eens waar het is ...

zonsondergang bergweg

Terug naar the Streets

Ik ging terug naar huis om te ondersteunen en huilde. Dat was alles wat ik had ...

Ik voelde zeker dat er niet mijn plaats, het was niet voor mijn persoon in een plaats als dat. Ik zocht een ander huis-ondersteuning, en weer, nee ik aangepast. Ik heb de voorkeur de straten, waar alles is moeilijker, maar in ieder geval zou de loop van mijn leven bepalen. Ik was het oppakken van blikjes, karton, flessen en maak wat geld. Het was een oorlog. Ik werkte als een straatverkoper, verkocht virtuele huisdieren, frisdrank, alles en nog wat. Vaak hoeven mijn recht om te werken op basis van stoten en trappen, alleen voor een verandering te verdedigen ... Ik keerde mijn leven langzaam ...

Soms het geld dat ik verdiende maakte me een keuze: eten of slapen?

Kies om te slapen in een dag en de andere eten, als geluk was beter. Maar ik heb al in te spelen op groeiende overdoen mij zonder paniek, maar met enige onzekerheid.

Maanden na het verlaten van ondersteuning thuis, ging ik de CRTA om te zorgen voor mezelf en kwam de trap af acht verdiepingen. Ik ging naar de top van het gebouw, want ik wilde de kans om een ​​zo groot mogelijk aantal mensen die je kent te vinden. Het doorlopen van alle kamers, net herontdekking van Mercia, die dommelen, ogen open, erg depressief, zo depressief dat ik bang was. Ze werd ook opgeschrikt door de plotselinge komst van een persoon en overeengekomen.

Er was niet veel te zeggen. Ik kon duidelijk zien dat het het einde was, had ik al geleerd om de lopende dood te identificeren. En ze vertelde me dit:

- Claudio, ik ben moe. Niet willen wonen. Ik meer dit geen al niet meer duren.

Zelfs zonder hoop, haar Chid en zei dat ze leefde, die vochten, die nu niet toegeven dat hij zo dichtbij (van wat?): Wie volgde nog maar een dag, ze leefde een dag op een moment.

Ze vertelde me dat ze had geleefd een dag op een tijd lang geleden, en na dat hij leefde een uur elke keer, nu telde de minuten ...

Ik bleef met haar zo veel als ik kon, maar moest vertrekken. Het was een vrijdag, en het leven riep me daar vroegen me verplichtingen en verbintenissen ...

Toen ik zei dat ik wegging, ze omhelsde me en bedankte:

- Bedankt voor alles, Claudio

Ik huilde als huilen nu, en zijn woord niet gehad ... Het was de laatste keer dat ik haar zag in het leven op aarde. Hij stierf thuis, samen met hun, die enigszins opgelucht vorm (...) voelde.

Ik was schrapen door zo goed als ik kon, werkzaam als mogelijk was, het kennen van de afsluiting van vooroordelen en het gevoel alsof je mes is scherp en wreed, verraderlijk en verraderlijk.

Werkgelegenheid? Geen denken aan. Niemand maakt gebruik van een persoon die afwezig is een keer per maand. Ik zal draaien.

Ik trouwde met een meisje, aanbeden door mij, die het virus niet had en het vandaag de dag nog niet heeft. Wanneer we seks hebben, gebruiken we condooms. We weten dat ons leven belangrijker is dan de afwezigheid van latex, we proberen elkaar te respecteren en van elkaar te houden.

Om in leven en gezond te blijven, volg ik mijn medicatiebepalingen regelmatig elke paar uur elke dag. Het is een bar. Moeilijk te beheersen, maar essentieel. Ik gebruik een kalender, een computer en vrienden, evenals mijn geliefde vrouw, om geen schema's te missen. Ik gebruik de medicijnen zoals zuurstof in een gezonken onderzeeër.

Vandaag houd ik mijn website (Www.soropositivo.org), in afwachting van een genezing of iets anders, wat het ook is, zelfs een sponsoring. Ik heb doelen, ik wil helpen in deze situatie van discriminatie te veranderen en, als je het niet alleen, ik in ieder geval kan de basis leggen voor een meer menswaardig bestaan ​​voor mensen met hiv.

Ik ben het verzamelen van mensen om me heen. Niet ik, maar mijn ideeën, zal het verspreiden langzaam en constant, totdat een golf is niet te beheersen.

Misschien leef ik niet om het te zien. Maar dit punt doet er niet toe.

Het allerbelangrijkste is dat net als ik, andere mensen een verhaal als dat van mij hebben en zijn leven. Ik ben niet een wonder, ik ben geen uitzondering.

Het leven is altijd mogelijk, ook met hiv.

Het is noodzakelijk dat mensen zich bewust worden van het.

We leven en we willen in leven blijven.

Wij zijn gezinshoofden, kostwinners van het gezin, die verantwoordelijk is voor ons lot.

We hebben dezelfde verplichtingen als alle andere mensen. Het is heel logisch dat we dezelfde kansen krijgen. Het is niet eerlijk dat we worden uitgesloten van het leven gewoon door ziek en op het gebied van het omgaan periodiek.

Wij zijn respect verdient als menselijke wezens we zijn.

Wij zijn liefde waard als ieder ander.

En vooral, we zijn waardig van het leven.

Solidair ik niet. Sympathiseren met de wereld die is van jou.

Claudio SS - Webmaster, 38 jaar - Een Seropositive sinds 30anos - Piracicaba / SP
email: soropositivowebsite@gmail.com

PS. De persoon naar wie ik mijn geliefde vrouw verwees, wiens naam ik niet eerder heb gegraveerd en nu niet, was een soort privédemon die ik had die op het allerhoogste punt kwam en zei: "Wat een shit heb je?" !.

Ik weet dat nadat het boek was gepubliceerd, ik elke post heb bekeken die ik niet op het boek heb gezet (ijdelheid van ijdelheden, het is allemaal ijdelheid0 en enige tijd later, niet langer haar slechte humeur verdragen, zaterdagochtend I Ik werd wakker en wenste haar twee keer goedemorgen en ze antwoordde me zo:

"Hoe kan ik een goede dag als de eerste persoon die ik zie is dat je?"

Ik greep de gelegenheid aan terwijl de eekhoorn de hazelnoot grijpt:

Maak je geen zorgen, want dan in iets meer dan een week zal ik heb al dit huis vertrokken ...

en, Ga weg? Zal niet wachten of Kerstmis.

Ik zei dat mijn ziekte en ik het niet konden verdragen om haar gezicht te zien, in een regime van wederkerigheid waarin het meest dringend was om het paar ongedaan te maken en dat was hoe ik een week later al in slechte en slechte staat was geregeld in São Paulo ... de rest is het leven dat loopt en je weet alleen wanneer mijn boek uitkomt, herinneringen aan een man van de nacht

Hier vond ik iets toe te voegen. Een lied genaamd Queen Spreid uw vleugels. Het was mijn eerste poging om iets en kijken naar haar nu te vertalen, hier in 2016, lijkt het erop dat vertaalde ik, zonder het te beseffen, mijn eigen voorspelling ...

<

p style = "text-align: justify;">

Ik houd dit blog bijna zonder hulp sinds 2000! we zijn aan het einde van 2019

Niemand is zo arm dat ze niet minstens één keer kunnen helpen. De keuze is aan jou. En God getuigt van uw opties

Om te helpen met $ 10,00 Om te helpen met $ 20,00 Om te helpen met $ 50,00 Om te helpen met $ 100.00




























Wat er na de foto komt, is niet aan jou om te denken:
"Wow! Wat heeft hij geleden!
Het is aan jou om het in je hoofd te krijgen dat je nog meer kunt doormaken!
Als ik schrijf dat er leven met hiv is, is dit en nog veel meer dat ik spreek !!!

Ondanks de hiv-infectie, en zelfs zelden, kan ik glimlachen!

Gerelateerde artikelen die u misschien leuk vindt om te lezen

3 Het lijkt erop dat hier een debat begint! toetreden

Hi! Wil je er wat over nadenken? Nee? Ok! Overweeg dit onderwerp te beoordelen

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Ontdek hoe uw feedbackgegevens worden verwerkt.

Automattic, Wordpress en Soropositivo.Org en ik doen alles wat in onze macht ligt met betrekking tot uw privacy. En we zijn altijd bezig met het verbeteren, verbeteren, testen en implementeren van nieuwe technologieën voor gegevensbescherming. Uw gegevens zijn beschermd en ik, Claudio Souza, werk op deze blog 18 uren of dagen om, onder vele andere dingen, de veiligheid van uw informatie te waarborgen, omdat ik de implicaties en complicaties van eerdere en uitgewisselde publicaties ken. Ik accepteer het Privacybeleid van Soropositivo.Org Ken ons privacybeleid