Standaardafbeelding
Getuigenis van mensen met hiv Persoonlijke getuigenissen Immuun venster

Waldir! Degene die me die dienst heeft geleerd, is een voorrecht

Vriend Waldir Ik zie nog steeds dat het hebben van de mogelijkheid om je te dienen een voorrecht is

Ik heb binnen de yahoo-servers een soort Eerste Kist, waar dingen worden opgeslagen die ik soms over het verwijderen denk. Maar lafheid en gezegende lafheid maken dat ik de "verwijdering" niet bevestig.

Ik verwijder het.

Je zou verwijderen!

Het is ongelooflijk, Microsoft's woord herkende deze twee "werkwoord" -tijden!

Dat gaat van de marge naar "N" Ilações en ik laat het over aan een andere onbezet schrijven, en niet aan mij.

Serveer is een voorrecht

Ik sta erop: het dienen van Waldir was een voorrecht!

Op de een of andere manier is deze blog het resultaat van die ervaring!

De geschiedenis van een seropositief
Het pad lijkt misschien eenzaam en alles lijkt misschien donker. In de dikste duisternis is een luciferstokje al "wat licht!

Hoe dan ook, ik bevestig nooit, en zou dat ook moeten doen, want er zijn demonen die, als ze vleugels zouden kunnen krijgen en weggaan, de macht zouden hebben om van mijn privé-hel een openbare hel te maken en geen enkele van Antonio zal het doen ...
Nou, ik vond deze tekst en plak het in dit tekstdocument met de originele naam, Waldir, die de man was die me, zonder een woord, de nederigheid had geleerd die nodig was om dat te begrijpen serveren is een voorrecht!

En dat het woord samoerai iets is dat heel begrijpelijk is als het wordt vertaald en ik durf te beweren dat, ja, misschien was het sepukko geldig in de tijd dat ik sepukko wilde oefenen.

Vandaag .... Vandaag houd ik van en ben geliefd! en Maraen hun bestaan ​​ondersteunt elke wanhoop of ontzetting. Liefhebben is leven tonen, ja, leraar, je had gelijk en, ik weet het, ik zal niet oneerlijk zijn, ik zag ...
Nou, ik ga de tekst plakken zoals het oorspronkelijk is geschreven, zoals het is, maar ik ga de typefouten repareren, omdat ik, in die haast om te posten, omdat posten leefde en ik op dat moment een verwoestende honger naar het leven hadIk had op dat moment een verwoestende honger naar het leven en om te leven!

En vanwege deze honger om te dienen heb ik dat net ontdekt, ja: dienen is een voorrecht!

En inderdaad, nu zie ik, ze had geen interesse om door te gaan en alles was duidelijk vastgesteld! Ja, in het "mondelinge contract" hebben we gekozen als basis voor onze "relatie"!

Het is ... ik herinner me dat iemand die in een moment van illusie me bedroog en in een moment van welwillende wreedheid (als het niet was gedaan zoals het was gedaan, ik mezelf in een korte tijd zou hebben gedood en niet het geluk zou hebben gevonden waar ik tevoren was geweest vastbesloten dat ik haar zou vinden) maar jij, leraar, pijnigde me, maakte me aan het huilen en doodde veel dingen in mij!

Maar ik zei eerder, in een andere tijd en in een andere omstandigheid, dat het zien van mijn strijd voor het leven het voor mensen onmogelijk maakte om niet verliefd op mij te worden.
Ja, deze persoon had gelijk. Maar onder zoveel mensen die verliefd op me waren, was er mijn waanzin, het was zozeer de wil om te leven dat ik gek werd en ik verloor, nogmaals, in de stapel fysiek genot waaraan ik me bijna volledig gaf!

En als Hij jou vertrouwt, jouw verplichting, aan Hem, als je op Hem vertrouwt, dan is het om jezelf te vertrouwen in Zijn tijd!

Maar laten we naar het verhaal van Waldir gaan

Toen de eerste storm voorbij, en het punt pad dat in de tijdlijn is op het moment heb ik besloten om te zoeken naar mijn oude manager, Elizabeth Castro, die bijna maakte me te betalen voor haar verjaardagsfeestje bij SKY / Perepepês omdat ik aangekondigd de verjaardag en zei dat er, voor de lol, een uitvoering zou zijn van "Francisco Petronio en Great Orchestra", waardoor ze met mij het leven heeft verloren.
Francisco Petronio, godzijdank, is niet gevonden en hieruit ben ik ontsnapt.

Ik was op een donderende manier uit de lucht gekomen, ik was verliefd op een meisje met de naam Marina en op een zaterdag was ik vergeten de dans te beginnen en ik deed "ambient music" voor mezelf en de jachthaven. En natuurlijk kwamen ze naar het geluidshokje om het te verwijderen en ik, onstuimig als het was, verliet het huis in het midden van de zaterdag, die van de hoofdletter gaat om de 'misdaad' te verergeren ...

Damn Be That Time When I Breast Friends van Human Garbage Blind

Nou, ik verzeker je dat er andere stormen waren, en ik heb een groot aantal van hen om het je te vertellen!

Welnu, de verbintenis met Marina duurde drie jaar en het was naar mijn mening niet de moeite waard om de positie te verlaten op een plaats waar ik geliefd en gerespecteerd was en eerlijk gezegd, ik denk dat ik een idioot was!

Dat dacht ik al in het jaar 2000 en vandaag, in het bezit van al het informatieve materiaal dat ik heb, at ik misschien een feijoada voor zes mensen om alleen maar naar haar toe te gaan en over haar te braken, dat verdiende het gebaar niet.

Gelukkig ...

Dit liet me twijfelen of ik het moest zoeken of niet .... maar ik had geen keus.
De keuze was om op straat te blijven ... onaanvaardbaar, ik zou sterven ...

Ik, die wist dat ik ondanks alles het huis kon binnengaan, vroeg om op de deur geklopt te worden.
Ze kwam en leidde me naar binnen. Ze keek me aan en het was duidelijk, na een tijd in coma en na het verlies van 40 Kg is het berucht dat er iets was gebeurd en dat ik niet goed was, en ze bood me een snack aan en terwijl de snack klaar was, probeerde ik haar te vertellen dat was mij overkomen.

En zelfs wetende dat ze altijd meer was dan een manager en een echte vriend, schaamde ik me voor mijn HIV-status en de trieste toestand waarin ik verkeerde.

De DJ! Wat honderden, of zelfs meer dan tweeduizendduizenden mensen maakte, was gevallen, verslagen in de netten van hun eigen fouten, en ik wist hier helder, duidelijk en pijnlijk van, dat de oorzaak mijn onbekwaamheid was.

Het was een goed moment voor vragen:

Waar is de beste van sampa?

Waar de DJ van de Wagon Plaza? Misschien heb je die danser gevraagd ...

Waar diegene die Kanecão verliet, uit Mogi das Cruzes, midden in de dans omdat hij degene was?

Andere vragen zouden passen, velen van hen ...
Waar zijn de geliefden?

Waar de geliefden?

Waar? Waar? Waar? ...

En in mij vreesde ik dat het zou zijn altijd zo zoals beschreven in de codificatie, het sombere moment van een andere hulpeloze die eens ook viel ...
Het gaf me zo'n paranoia dat ik geloofde dat iedereen die naar mij op straat keek, kon zien dat ik "aids" had en dat er op elk moment iemand zou roepen, wijzend op mij:

HIJ HEEFT AIDS! WEG WEG VAN HEM, GODS WEG VEGT HEM! ... DE AIDTISCHE DAMN

Hoe dan ook, na een goede schreeuw ik mezelf opengesteld voor haar, vertelde haar wat had (...) er gebeurd is en dat, net als bij alle, ook ik was niet alleen de steek gelaten door "al mijn vrienden", maar had ook te gaan en dat ik niet wist wat te doen en dat, zoals in vele andere tijden in mijn leven, ik de morele krachten begon te missen (voor iedereen om te weten, kwam ik opnieuw geleidelijk, geleidelijk en onverbiddelijk naderen van de stralen van waanzin en zelfmoord ...).

Ze vroeg me uit en belde.

Vijf, misschien tien minuten later, wil ik benadrukken dat de tijd na de diagnose op een andere manier door mij wordt begrepen en wat, voor jou, eruit ziet als elf uur presenteert zich aan mij als iets gesleept, kleverig en verwijd van misschien misschien wel decennia ...

Maar toen ze terugkwam, kwam ze na het telefoontje naar me toe en vroeg of ik het kon halen tot 5 minuten naar Major Diogo Street. Het was bijna een mijl en ik zei dat ik het kon proberen!

Ze vertelde me dat ze een plek had om te wonen, deze plek is het ondersteuningshuis van Brenda Lee, waarvan mij werd verteld dat het gesloten was, denk ik, iets meer dan een jaar geleden.

Het was een plaats waar "mededogen" de overhand had, vanwege het bestuur van het huis dat, onder al, een diepere blik op de dingen had, waardoor het heel bijzonder en gevoelig was en zij het was die, gebruikmakend van haar intellectuele bronnen en haar ginga als maatschappelijk werker slaagde ik erin om de eigenaar van een optiek een bril te laten ventileren, omdat mijn zicht verslechterde.

Het ondersteuningshuis bood zes maaltijden per dag, gewassen wasgoed, kabel-tv! ...

Het was een geweldige plek voor iedereen die vastbesloten was om te blijven, zoals Raul Seixas terecht stelde, met zijn mond open, wijd open, vol tanden, wachtend op de dood!

Maar niet voor mij, hoewel er geen behandeling en geen hoop was, wilde ik niet bij de gekken horen, omdat ik als een hond moest slapen, met een oor dat altijd oplettend was, omdat er altijd een risico bestond dat er "iets gebeurde".

En ik leerde het op de tweede of derde dag dat ik daar was en ze vergaten een lunch mee te brengen naar iemand die niet meer kon lopen. En ik ging, ik weet niet waarom ik ging, totdat, tot de diagnose, ik niet in staat was tot enige vriendelijkheid, behalve als het ging om "het veroveren van een meisje", om haar de dag na "Mijn Overwinning" te vergeten! ".
Dit was al een effect van HIV, dat me alle mensen het "Orloff-effect" liet zien:

"Ik ben je morgen"

Op deze dag zag ik iets. Toen de travestiet die de kok van het huis was, een zwarte transseksueel, met de kenmerken van tijd en AIDS me het gerecht overhandigde, vroeg een andere travestiet me wie het gerecht zou zijn.

Ik had moeten zeggen dat het voor mij was, maar verdomd zei ik de naam van de persoon die dat voedsel zou inslikken en ik zag dat de travestiet, de actieve tuberculose-drager, slijm spuwde over het voedsel van de persoon en zei:

Ik vermoord je als ik in slaap val! Ik nam de plaat en de servi ... (God vergeef me).

Ze was een klassiek voorbeeld van wat er in dat Huis van Ondersteuning gebeurde, en ik weet niet of ze leeft en als ze niet leeft, zou ik echt willen dat ze in de hel was. Volgens de eerste infectoloog die naar me toe kwam, was Steunhuis Brenda Lee een "focus" van TB, en dus ging hij naar binnen met tuberculosebehandeling en dit verontrustte me nog meer. En het was juist om deze reden het was voor mij als een chemoprofylaxe, want wie schreef me de behandeling van tuberculose en ook als het was, niet meer weten, hij schreef me een antibioticum, in mijn tijd was Bactrim 500mg per dag, een geneesmiddel genaamd routine chemoprofylaxe, dat is te nemen, het creëren van, laten we zeggen, in het lichaam, een "chemisch vijandige" omgeving en te voorkomen dat bepaalde infecties of ziekten (een aandoening van de functies van het lichaam, de psyche of het lichaam als een geheel dat is geassocieerd met specifieke tekenen en symptomen).

AZT Ik weigerde te nemen, omdat het in theorie nog twee jaar zou overleven, in een wanhopige dosis van zes pillen om de vier uur, dit betekende twee onderbrekingen van slaap elke nacht en zes sessies van dagelijks braken ...

Toen kwam de gouden kans (herlezen buiten, in 2018 schrik ik me met deze uitdrukking! Ik was nog steeds gestoord toen ik het schreef en zelfs niet te realiseren. En waarom zo veel, nu zie ik, gelet op wat er ...).

Een nieuwe patiënt was aangekomen bij het ondersteuningshuis, extreem verzwakt, hij moest elke dag naar het ziekenhuis worden gebracht en hij moest worden vergezeld. Ze kwamen naar me toe en zeiden (het was de maatschappelijk werker, Rosa Maria):

Jou die ik zie, duidelijk dat ik hier niet gelukkig ben, kan deze gelegenheid aangrijpen ... en me uitleggen wat er moest gebeuren.
En ik zei ja.
Het was tenslotte een kans om nuttig te zijn en nog een mogelijkheid om te vertrekken, om de wereld te zien, mensen, mijn gedachten te zuiveren.

Het was een relatief eenvoudige routine: ochtend, gaf ik hem een ​​bad, gereinigd zijn zweren (ik moest veel over menselijke zwakheid leren en erkennen dat me ooit zou kunnen zijn in zijn plaats ...), was de genezing leerde me de verpleegkundige en stuurde hem stap voor stap naar de ambulance, bekend als "papa todo", een ironie zonder grenzen ...

Aangekomen in het ziekenhuis zou hij hem in een rolstoel zetten en hem naar de derde verdieping brengen, waar hij op een bed werd geplaatst en intraveneuze medicatie kreeg. Het was daar, zo de hele dag.

Ik wist niet wat hij had, maar het was verschrikkelijk omdat hij nauwelijks zijn benen vasthield.

Ondersteuning nodig om naar de wc te gaan, te eten, alles te doen .... Zelfs een glas water dat hij niet aankon. Toch vond ik tijd om de andere patiënten op die verdieping te leren kennen en ging zo ver mogelijk, vrienden makend, die mensen te leren kennen, hun verhalen, ze tot mijn familie maken.

Ik kreeg zelfs het vertrouwen van de artsen en verpleegkundigen die me kwamen bezoeken als een helper, iemand anders om mee samen te werken. Ik weet niet, hier in 2018, hoe konden ze zo'n risico nemen met een leek, zo gek ...

Hij was op zoek naar een rolstoel, duwde brancards, deed er alles aan om te helpen.

Ik bracht water voor een patiënt, waarschuwde verpleegsters voor het serum dat op was, de ader die verloren was gegaan, leerde veel over de routine van een ziekenhuis en was het verschuldigd aan elk van de mensen die ik het voorrecht had om te dienen.

In de tussentijd werd de Waldir elke dag slechter. Maar ik kan me niet herinneren dat ik een enkele klacht, een enkele traan van pijn, niets zag of hoorde. Een onuitsprekelijke waardigheid, een moed voor mij, volkomen onbekend.

Na zoveel werk met Waldir, kreeg ik een weekend cadeau.

Ik heb een aantal mensen kunnen beoordelen waarvan ik nog steeds houd (vandaag, bij 2081, ik weet het niet), een toezegging gedaan om maandag terug te komen.

Ik beken dat het een opluchting was.

Ik was het zat om het zien van pijn, lijden, angst en meeloos voelen. Het was een weekend waarin ik me had moeten ontspannen.
Maar ik kon het niet. Ik dacht de hele tijd aan Waldir.

Voeden ze hem?
Hebben ze hem gebaad?
Is hij goed verzorgd?
Denkt hij dat ik hem in de steek heb gelaten?
Is dat zo?
Is dat zo?
Zal zijn

Het was een zee van vragen en op maandag zakte ik in het ondersteuningshuis naar hem op zoek.

Een cynische glimlach van een andere patiënt en de melding:

"Waldir is op de laatste. We hebben zelfs hun spullen gedeeld. Hier is het zo ... ".

Ik schoot het ziekenhuis in, de vierde verdieping, ik kwam praktisch met geweld binnen. Ik wilde hem zien, om een ​​paar woorden te zeggen, om hem te knuffelen, om me te verontschuldigen voor een fout die hij had gemaakt ... een handdruk, alles dat onze vriendschap kon bezegelen op het moment van zijn vertrek
.
De foto die ik zag was angstaanjagend en ik begreep meteen waarom ze probeerden te voorkomen dat ik het zag.

Waldir herkende niets meer, kon me niet zien.

Ik keek rond naar andere mensen, andere dingen ...

In de nieuwe context die hem naderde, bedoelde ik niets ... ik zou een tijdje zijn gestopt, ik voelde en veroordeelde mezelf in een samenvattend ritueel voor verlating:

Guilty!

Ik verliet de kamer in stilte, ogen nat, hart verhard, pijn mezelf en het leven.

Ik streefde ernaar hem naar een hoger niveau te tillen, waar ik meer en meer van het geschenk van het leven kon genieten. Ik dacht dat mijn "slapte" hem had gedood. Ik was daar zeker van, in dat somber moment ...

Ik zat in de wachtkamer en wachtte op de melding. Het was meer dan 19 uur voordat het voorbij was, en hij kon eindelijk rusten.

Ik belde de administratie van het ondersteuningshuis dat me vroeg om voor de begrafenis te zorgen.
Ik had de dood nooit zo nauwgezet behandeld. Papers, documenten, certificaten, autopsies.
Miliaire tuberculose (verspreid door het hele lichaam), zoals uitgelegd aan mij. Dat heeft Waldir gedood.
Na drie dagen werd zijn lichaam bevrijd, in een kartonnen kist, zwart geverfd, zo fragiel als zijn eigen leven, van die goedkope, en wij, de chauffeur, Waldir en ikzelf, gingen naar Vila Formosa, waar hij zou overblijven.

Ik herinner me dat de uitdrukking op zijn gezicht sereen was, want ik zag hem goed, voordat ik de kist sloot ...

Er was niemand die me kon helpen de kist naar het graf te dragen.

De chauffeur weigerde. Idem, idem de grafdelvers ...

Na veel bedelen kreeg ik drie mensen bij een andere begrafenis om me hierbij te helpen, wat mijn laatste dienst aan Waldir was.

Ik kon het niet, want ik had geen cent, plant een bloem die graf, die niet eens weet waar het is ... De begraafplaats van Vila Formosa is het grootste niet weet hoe je score bij te houden, hoe te registreren als om het even wat. Tot die tijd was ik een maagd ter dood ...

Ik herinner me dat ik nog een paar dagen in het ondersteuningshuis was gebleven.

Ik ging naar een ziekenhuis in Glicério en de maatschappelijk werker daar vertelde me dat ik me geen verblijfplaats kon veroorloven omdat ik al ergens verbleef.

Ik bedankte hem. En het was een vrijdag. Hij was vastberaden en wist wat hij ging doen. Die vrijdag verliet ik het ondersteuningshuis.

Ik heb zelfs één ding geprobeerd, een stilzwijgende beweging van leed, het vragen aan geliefden om mijn spullen bij zich te houden.

Ipo Facto, ze hielden ze ...

Maandag vond ze, de maatschappelijk werkster in het ziekenhuis in Glicério, dat ik op papier lag te slapen en vroeg me wat er was gebeurd.

Ik zei: "Wat maakt het uit? Nu kan ik nergens verblijven en dat kan niet alleen, maar het is ook de plicht om mij een plaats te geven in een ander ondersteuningshuis. '

In het andere ondersteuningshuis, dat onderhevig is aan een ander hoofdstuk, herinner ik me dat ik ergens van gedroomd heb.

Ik geloof dat ik in een veld was, een ellendig bos om uit het oog te verliezen en een Grote Stilte.

In de droom was ik niet bang, ik was gepacificeerd, zo onverklaarbaar onverklaarbaar tot mijn humeur van die dagen ....

Het was klaarlichte dag, de zon verwarmde me en ik zag een zwarte man (Waldir was zwart) en ik naar hem keek, wist deze functie was ik bekend en ik bleef een lange tijd op zoek naar hem, zonder hem te herkennen, zich afvragend wie zou zijn die persoon zo vreemd en zo vertrouwd (herlezen alvorens herpubliceert het hier in het oude herenhuis van de rugleuning, een dag in februari, aan het einde van 20 decennium van de eenentwintigste eeuw kan ik nog steeds niet weet of in de memóia scherm of als je op het netvliesscherm bent, zie het !!!!

Tot hij glimlachte en zei,
-Claudio, ik ben het, Waldir! We hebben je hierheen gebracht, zodat je weet dat het jouw schuld niet was, mijn kaartje. Ik ben in orde ========= (ocolto por mim) een witte, volledig onbekende (ik weet niet of ik wit ben) die me in de moeilijkste uren en dagen heeft geholpen.

Weet dat ik gezond ben en geloof me, je zult nooit meer in machteloosheid zijn, want er zal altijd een van ons bij je in de buurt zijn. Dat gezegd hebbende, hij glimlachte, maakte een teken van nog meer, draaide zich om en vertrok, rennend, met een immense snelheid en ik voelde wat ik denk dat veel mensen zich minstens een keer in hun leven voelden:

"Teruggebracht met een zelfs angstaanjagende snelheid en ik werd wakker huilend ... hoe ik nu huil, terwijl ik dit schrijf ... EN IK SCHREEF HIER, in de 21e eeuw ...

Telkens wanneer ik ziek word, denk ik aan hem en vraag me af of het mijn beurt was geweest, en hoewel ik al een lange tijd altijd tot de conclusie was gekomen dat ja, God kwam ... en ik zei nee.
Tot wanneer? ... vroeg ik me af.

Ik stopte hier lang over na te denken

Als je moet praten en me of Beto Volpe niet kunt vinden, is dit een veel evenwichtiger optie, Beto, je kunt ook je bericht sturen. Misschien kan ik er even over doen. Ik controleer de berichten om 20 uur, kort daarna, eigenlijk om 00 uur.
Het wordt voor mij, dit hele gedoe, steeds moeilijker om te typen.
En ik heb uiteindelijk een interval nodig tussen de ene alinea en de andere.

Maar wees zeker van één ding dat ik heb geleerd:

Tijd en geduld lossen zo ongeveer alles op!
----------------------------



Privacy Wanneer u dit bericht verzendt, houdt dit in dat u ons privacy- en gegevensbeheerbeleid hebt gelezen en geaccepteerd [/ acceptatie]

Aanbevolen literatuur op deze blog

De onderstaande teksten kunnen u interesseren!

Hi! Jouw mening is altijd belangrijk. iets te zeggen? Het is hier! Nog vragen? We kunnen hier beginnen!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Ontdek hoe uw feedbackgegevens worden verwerkt.

Automattic, Wordpress en Soropositivo.Org en ik doen alles wat in onze macht ligt met betrekking tot uw privacy. En we zijn altijd bezig met het verbeteren, verbeteren, testen en implementeren van nieuwe technologieën voor gegevensbescherming. Uw gegevens zijn beschermd en ik, Claudio Souza, werk op deze blog 18 uren of dagen om, onder vele andere dingen, de veiligheid van uw informatie te waarborgen, omdat ik de implicaties en complicaties van eerdere en uitgewisselde publicaties ken. Ik accepteer het Privacybeleid van Soropositivo.Org Ken ons privacybeleid

Moet je chatten? Ik probeer hier te zijn op het moment dat ik het liet zien. Als ik niet antwoord, was het omdat ik het niet kon doen. Eén ding weet je zeker. Ik beantwoord ALTIJD antwoord